عبارت نهج البلاغه عبده « أَتَزْعُمُ » است ، ولى عبارت بعضى از نهج البلاغه هاى ديگر « أَتَزْعَمُ » است ; اگر به ضمّ بخوانيم به معناى گفتن است ، و اگر به فتح عين باشد به معناى گمان است . « تهدى الى السّاعة الّتى من سار فيها صرف عنه السّوء » - آيا تو مىگويى ، يا آيا گمان مىكنى - تو مردم را به ساعتى هدايت مىكنى كه اگر در آن ساعت حركت كنند بديها از آنان دور مىشود ؟ « و تخوّف من السّاعة الّتى من سار فيها حاق به الضّرّ » و مردم را از ساعتى مىترسانى كه اگر در آن مسافرت كنند ضررها به آنها احاطه مىكند ؟ آيا چنين خيال كرده اى و معتقدى كه راه فرارى نيست و غير اين كه تو مىگويى نيست ؟ « فَمَنْ صَدَّقَ بِهَذَا فَقَدْ كَذَّبَ الْقُرْآنَ ، وَاسْتَغْنَى عَنِ الاِْعَانَةِ بِاللهِ فِى نَيْلِ الَْمحْبُوبِ وَدَفْعِ الْمَكْرُوهِ » ( كسى كه اين سخن تو را باور كند قرآن را تكذيب نموده ، و براى به دست آوردن آنچه دوست دارد و دورى از آنچه ناپسند مىداند از يارى خدا بى نياز پنداشته است . ) « بهذا » متعلّق به « صدّق » است و مشاراليه آن عقيده منجّم است ; يعنى كسى كه عقيده تو را تصديق كند و معتقد شود آنچه تو مىگويى راست است « فقد كذّب القرآن » چنين كسى قرآن را تكذيب كرده و آن را دروغ پنداشته است . زيرا كه قرآن فرموده است : ( انّ الله عنده علم السّاعة و ينزّل الغيث و يعلم ما فى الارحام و ما تدرى نفس ماذا تكسب غداً و ما تدرى نفس باىّ ارض تموت انّ الله عليم خبير ) ( 1 ) علم برپايى قيامت و اين كه در چه وقت باران مىبارد ، و جنين داخل رحم پسر است يا دختر ، و اين كه هر كس فردا چه مىكند ، و در چه زمينى مىميرد ، نزد خداست و او داناى باخبر است . خداوند در اين آيه پنج علم را مخصوص به خود كرده و اگر بنا شد به گفته تو

--> 1 - سوره لقمان ، آيه 34